კერძო საჩივარი

#181-14 26 მარტი, 2014 წელი

ლ-ე ზ.- 181-14 ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

პაატა სილაგაძე (თავმჯდომარე),მაია ოშხარელი, გიორგი შავლიაშვილი

სხდომის მდივან _ გიორგი შალამბერიძის

პროკურორ _ ქ. პ-ის

ადვოკატ _ მ. ნ-ის

მონაწილეობით განიხილა მსჯავრდებულ ზ. ლ-ისა და მისი ინტერესების დამცველის, ადვოკატ მ. ნ-ის საჩივარი ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 25 თებერვლის განჩინებაზე.

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით ზ. ლ-ე, ნასამართლობის არმქონე, ძებნილი, ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ–ის 25, 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით (1999 წლის 22 ივლისის რედაქცია) და მიესაჯა 7 წლით თავისუფლების აღკვეთა.

ზ. ლ-ეს სასჯელის ვადის ათვლა უნდა დაეწყოს დაკავების დღიდან.

იმავე განაჩენით ფ. ფ-ე, ნასამართლობის არმქონე, ძებნილი, ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ–ის 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით (1999 წლის 22 ივლისის რედაქცია) და მიესაჯა 7 წლით თავისუფლების აღკვეთა.

ფ. ფ-ეს სასჯელის ვადის ათვლა უნდა დაეწყოს დაკავების დღიდან.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 30 სექტემბრის განაჩენით ზ. ლ-ე ცნობილ იქნა დამნაშავედ სსკ–ის 364–ე მუხლის მე-2 ნაწილით და მიესაჯა 1 წლით თავისუფლების აღკვეთა.

სსკ–ის 59 მუხლის მე–2 ნაწილის საფუძველზე ამ განაჩენით დანიშნულ სასჯელს მთლიანად დაემატა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით დანიშნული სასჯელის მოუხდელი ნაწილი - 7 წელი და საბოლოოდ ზ. ლ-ეს სასჯელად განესაზღვრა – 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 30 ნოემბრის განაჩენით ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენი მსჯავრდებულების - ზ. ლ-ისა და ფ. ფ-ის მიმართ დარჩა უცვლელად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 21 მარტის განჩინებით მსჯავრდებულების - ზ. ლ-ისა და ფ. ფ-ის ინტერესების დამცველი ადვოკატის პ. კ-ის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 30 ნოემბრის განაჩენზე დაუშვებლად იქნა ცნობილი.

2013 წლის 16 იანვარს ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს შუამდგომლობით მიმართა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის პროკურატურამ ზ. ლ-ისა და ფ. ფ-ის მიმართ „ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონის გამოყენების თაობაზე.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 9 თებერვლის განჩინებით „ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონის მე-16 მუხლის საფუძველზე ზ. ლ-ეს ¼-ით შეუმცირდა: ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით საქართველოს სსკ–ის 25, 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დანიშნული სასჯელი - 7 წელი და განესაზღვრა 5 წლითა და 3 თვით თავისუფლების აღკვეთა;

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 30 სექტემბრის განაჩენით საქართველოს სსკ-ის 364–ე მუხლის მე-2 ნაწილით დანიშნული სასჯელი - 1 წელი და განესაზღვრა 9 თვით თავისუფლების აღკვეთა.

ზ. ლ-ეს განაჩენთა ერთობლიობით საბოლოო სასჯელად განესაზღვრა 6 წლით თავისუფლების აღკვეთა.

ზ. ლ-ეს სასჯელის ვადის ათვლა უნდა დაეწყოს დაკავების დღიდან.

განაჩენი სხვა ნაწილში დარჩა უცვლელად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2014 წლის 26 მარტის #171 განჩინებით მსჯავრდებულ ზ. ლ-ის საჩივარი დაკმაყოფილდა და ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 9 თებერვლის განჩინებაში შევიდა შემდეგი ცვლილება:

,,ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის საფუძველზე ზ. ლ-ე გათავისუფლდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 30 სექტემბრის განაჩენით საქართველოს სსკ-ის 364-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დანიშნული სასჯელისაგან;

მასვე იმავე კანონის მე-12 მუხლის საფუძველზე გაუნახევრდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით სსკ-ის 25, 210-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტით დანიშნული სასჯელი - 7 წელი და განესაზღვრა 3 წლითა და 6 თვით თავისუფლების აღკვეთა.

ზ. ლ-ეს საბოლოო სასჯელად განესაზღვრა 3 წლითა და 6 თვით თავისუფლების აღკვეთა.

ზ. ლ-ეს სასჯელის ვადის ათვლა უნდა დაეწყოს დაკავების დღიდან.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 25 თებერვლის განჩინებით „ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის საფუძველზე ზ. ლ-ეს გაუნახევრდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით საქართველოს სსკ–ის 25, 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დანიშნული სასჯელი - 7 წელი და განესაზღვრა 3 წლითა და 6 თვით თავისუფლების აღკვეთა;

„ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის საფუძველზე ფ. ფ-ეს გაუნახევრდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით საქართველოს სსკ–ის 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დანიშნული სასჯელი - 7 წელი და განესაზღვრა 3 წლითა და 6 თვით თავისუფლების აღკვეთა;

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენი სხვა ნაწილში დარჩა უცვლელად.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 25 თებერვლის განჩინების თაობაზე მსჯავრდებულმა ზ. ლ-ემ და მისმა ინტერესების დამცველმა, ადვოკატმა მ. ნ-ემ საჩივრით მიმართეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატას. კასატორებმა საჩივრით ითხოვეს სასჯელის ვადის ზუსტად ათვლა და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ გასაჩივრებულ განჩინებაში უნდა შევიდეს ცვლილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

„ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონის მე-12 მუხლში აღნიშნულია: ,,დანიშნული სასჯელი უნდა გაუნახევრდეს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 210-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩამდენ პირს“.

მართალია, საკასაციო პალატა იზიარებს ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს მოტივაციას მსჯავრდებულთა მიმართ ,,ამნისტიის შესახებ“ კანონის მე-12 მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით, მაგრამ აღნიშნავს, რომ ზ. ლ-ეს უნდა ამოერიცხოს მითითება „ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის საფუძველზე ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით საქართველოს სსკ–ის 25, 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დანიშნული სასჯელის განახევრების თაობაზე, რადგან ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 30 სექტემბრის განაჩენით ზ. ლ-ის მიმართ საქართველოს სსკ-ის 364-ე მუხლის მე-2 და 25, 210-ე მუხლის მე-2 ნაწილების საფუძველზე განაჩენთა ერთობლიობით განსაზღვრულ სასჯელზე იმავე სასამართლომ 2013 წლის 9 თებერვლის განჩინებით უკვე იმსჯელა მსჯავრდებულის მიმართ ამნისტიის კანონის გავრცელების შესახებ, რომელშიც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2014 წლის 26 მარტის განჩინებით შევიდა ცვლილება. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ განჩინებაში ზ. ლ-ის მიმართ ამნისტიის კანონის გამოყენების თაობაზე მსჯელობა უსაფუძვლოა.

განჩინება სხვა ნაწილში, მათ შორის ფ. ფ-ის მიმართ ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით საქართველოს სსკ–ის 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დანიშნული სასჯელის - 7 წლის - განახევრებისა და სასჯელად 3 წლითა და 6 თვით თავისუფლების აღკვეთის განსაზღვრის ნაწილში, უნდა დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა „ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 25 თებერვლის განჩინებაში შევიდეს შემდეგი ცვლილება:

მითითება ზ. ლ-ისათვის „ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის საფუძველზე ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით საქართველოს სსკ–ის 25, 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დანიშნული სასჯელის განახევრების თაობაზე ამოირიცხოს.

განჩინება სხვა ნაწილში, მათ შორის ფ. ფ-ის მიმართ ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 8 ივლისის განაჩენით საქართველოს სსკ–ის 210–ე მუხლის მე–2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დანიშნული სასჯელის - 7 წლის - განახევრებისა და სასჯელად 3 წლითა და 6 თვით თავისუფლების აღკვეთის განსაზღვრის ნაწილში, დარჩეს უცვლელად.

ფ. ფ-ეს სასჯელის ვადის ათვლა დაეწყოს დაკავების დღიდან.

განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. სილაგაძე

მოსამართლეები: მ. ოშხარელი

გ. შავლიაშვილი